Dlaczego gwiazdy są żółte lub zielone w kompozycie RGB?

Łączysz stacki czerwony, zielony i niebieski z kamery mono. Jasne gwiazdy wyglądają dobrze: białe, niebieskie, pomarańczowe. Słabe, czyli większość gwiazd w kadrze, mają wszystkie ten sam żółto-zielony odcień.

Prawdziwe gwiazdy tak się nie zachowują. Słabe gwiazdy w polu mają tę samą mieszankę kolorów co jasne, więc jeśli kolor idzie w parze z jasnością, odpowiada za to obróbka.

Test: czy kolor zmienia się z jasnością?

Wybierz dwadzieścia słabych gwiazd i dwadzieścia jasnych i porównaj je. Jeśli słabe ciągną w jedną stronę, a jasne w inną, masz błąd koloru zależny od jasności. To znak rozpoznawczy nieliniowego kroku zastosowanego inaczej do każdego kanału, a każda z przyczyn poniżej to jeden ze sposobów, w jakie do tego dochodzi.

Przyczyna 1: kanały rozciągnięte przed połączeniem

To przyczyna najczęstsza. Stack każdego filtra zostaje rozciągnięty osobno (przez podgląd programu do stackowania, przez automatyczne rozciąganie przy zapisie albo ręcznie), a potem rozciągnięte kanały są łączone.

Rozciąganie to krzywa dopasowana do nieba i sygnału danego kanału. Czerwony, zielony i niebieski mają różne poziomy nieba, bo zanieczyszczenie światłem jest jasne w czerwieni, a słabe w błękicie, więc każdy dostaje inną krzywą. Słaba gwiazda leży nisko na każdej krzywej, tam gdzie różnią się najbardziej. Jasna leży blisko góry, gdzie się zbiegają. Dlatego słabe gwiazdy dostają odcień, którego jasne nie mają.

Rozwiązanie: łącz liniowe stacki, a potem rozciągnij obraz kolorowy raz. Dlaczego, wyjaśnia dokładniej artykuł dane liniowe a rozciągnięte.

Przyczyna 2: kanały nie zgadzają się co do kształtu gwiazd

Wyostrzanie lub dekonwolucja zastosowane do każdego kanału osobno, każdy z własnym oszacowaniem rozmycia, sprawiają, że kanały nie zgadzają się co do profilu każdej gwiazdy. Złe wyrównanie robi to samo, tylko bardziej topornie: gwiazda przesunięta o piksel w jednym kanale dostaje kolorową obwódkę z jednej strony i odcień zależny od jej rozmiaru.

Rozwiązanie: wyostrzaj połączony obraz, a nie kanały, i przed łączeniem wyrównaj kanały na gwiazdach. Jeśli jeden kanał był fotografowany innej nocy, wyrównaj go do pozostałych, a nie pozostałe do niego.

Przyczyna 3: neutralizacja nieba, które nie jest niebem

Neutralizacja tła robi niebo szarym, skalując lub przesuwając kanały. W kadrze pełnym mgławicy, na przykład mgławicy emisyjnej wypełniającej pole albo Drogi Mlecznej, „niebo”, które mierzy, to w rzeczywistości mgławica. Neutralizacja czerwonej mgławicy ściąga czerwień w dół wszędzie, a słabe gwiazdy, których kolor to niewielka nadwyżka ponad to tło, uciekają w stronę zieleni i błękitu.

Rozwiązanie: neutralizuj względem najciemniejszego prawdziwego nieba (pasm pyłu) albo pomiń neutralizację, gdy obiekt wypełnia kadr, i zamiast tego zbalansuj kolor na gwiazdach. Przykładem krok po kroku jest obróbka Mgławicy Ameryka Północna.

Osobny problem: magentowe gwiazdy w wąskim paśmie

Fioletowe gwiazdy na zdjęciu SHO lub HOO biorą się z samej palety, więc to osobny efekt. Opisują go artykuły fioletowe, czerwone i magentowe gwiazdy wyjaśnione oraz poradnik o palecie Hubble’a.

Co robi Akastroid

Od wersji 1.3.2 kompozyt w naturalnych kolorach z koła filtrowego powstaje z liniowych stacków. Każdy kanał jest stackowany bez własnej dekonwolucji, wyrównany na gwiazdach, zbalansowany na gwiazdach i rozciągnięty raz. Na mgławicy wypełniającej kadr neutralizacja na etapie wyświetlania, która barwiłaby gwiazdy, zostaje pominięta. Na prawdziwej sesji Mgławicy Ameryka Północna odcień słabych gwiazd spadł dzięki temu z 0.23 odchylenia od neutralności do 0.015.

Wyostrzanie kanałów osobno to jedna z przyczyn powyżej. Co wyostrzanie właściwie robi i kiedy zmyśla detal, opisuje dekonwolucja wyjaśniona.

W skrócie

• Kolor zależny od jasności to zawsze artefakt obróbki.
• Łącz liniowe stacki i rozciągaj raz. Nigdy nie łącz rozciągniętych kanałów.
• Wyostrzaj po połączeniu i najpierw wyrównaj kanały na gwiazdach.
• W kadrze pełnym mgławicy nie neutralizuj mgławicy tak, jakby była niebem.